Ένας στους επτά Κύπριους σε κίνδυνο φτώχειας: Τι ρόλο παίζει η ασφάλιση;
Ακολουθήστε μας στο Linkedin και συνδεθείτε με άλλους επαγγελματίες του κλάδου
Νέα στοιχεία που δημοσίευσε η Eurostat την Τρίτη αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αφήνει κανέναν αδιάφορο. Η Κύπρος καταγράφει ποσοστό 14,9% πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας για το 2025, βάσει της έρευνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το εισόδημα και τις συνθήκες διαβίωσης (EU-SILC) και των εισοδημάτων του 2024. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί σε περίπου 146.000 άτομα, έναντι 140.000 το 2024, όταν το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 14,6%.
Η τάση δεν είναι αποκλειστικά κυπριακή. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, 72,4 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή το 16,3% του πληθυσμού, βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας, με το ποσοστό να παρουσιάζει αύξηση κατά 0,1 ποσοστιαία μονάδα σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Η Eurostat διευκρινίζει ότι τα στοιχεία του 2025 αποτελούν πρόχειρες εκτιμήσεις, καθώς τα πιο πρόσφατα πλήρη δεδομένα εισοδήματος αφορούν το 2024, ενώ οι εκτιμήσεις δείχνουν συνολική σταθερότητα στην ΕΕ με οριακή αύξηση στο 16,4% για την περίοδο αναφοράς EU-SILC 2026, εξέλιξη που χαρακτηρίζεται στατιστικά μη σημαντική.
Στο ευρωπαϊκό σκηνικό, τα υψηλότερα ποσοστά κινδύνου φτώχειας για το 2025 καταγράφονται στη Λιθουανία με 22,6%, στη Λετονία με 22% και στη Βουλγαρία με 21,2%, ενώ τα χαμηλότερα επίπεδα εμφανίζονται στην Τσεχία με 9,6%, στο Βέλγιο με 10,9% και στη Δανία με 11,8%. Η Κύπρος, αν και κινείται κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, δεν έχει λόγο εφησυχασμού, καθώς ο αριθμός των συμπολιτών μας που ζουν σε οικονομική ευαλωτότητα αυξάνεται σταθερά.
Η ασφάλιση ως δίχτυ ασφαλείας
Ο κίνδυνος φτώχειας δεν είναι πάντα αποτέλεσμα συγκυριών που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει. Συχνά ξεκινά από ένα απρόβλεπτο γεγονός, μια σοβαρή ασθένεια, ένα ατύχημα, μια ζημιά στην κατοικία. Ένα μόνο τέτοιο γεγονός αρκεί για να αναποδογυρίσει την οικονομική ισορροπία μιας οικογένειας που ήδη ζει στο όριο.
Η ιδιωτική ασφάλιση δεν μπορεί να εξαλείψει τη φτώχεια. Μπορεί όμως να εμποδίσει ένα δύσκολο γεγονός να γίνει καταστροφικό. Ένα πρόγραμμα ασφάλειας υγείας, ζωής ή κατοικίας, ακόμα και σε χαμηλό κόστος, μπορεί να αποτελέσει τη διαφορά μεταξύ της ανάκαμψης και της ολικής κατάρρευσης.
Η ασφαλιστική κοινότητα της Κύπρου καλείται να αναλογιστεί τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί για τη δική της αποστολή. Πώς μπορεί η ασφάλιση να γίνει πιο προσιτή και πιο κατανοητή για εκείνους που την έχουν περισσότερο ανάγκη; Πώς μπορεί η ασφαλιστική παιδεία να φτάσει στα νοικοκυριά που σήμερα την αγνοούν ή την αποφεύγουν λόγω κόστους;
Γιατί 146.000 άνθρωποι χωρίς προστασία απέναντι στο απρόβλεπτο δεν είναι μόνο κοινωνικό πρόβλημα. Είναι και μια υπενθύμιση για όλους μας ότι η ασφάλιση δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη.
