Γιατί η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει κάνει την ασφάλιση πιο αποδοτική

Ακολουθήστε μας στο Linkedin και συνδεθείτε με άλλους επαγγελματίες του κλάδου

Η παραγωγικότητα αυξήθηκε, αλλά το κόστος αυξήθηκε ακόμα περισσότερο. Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία, είναι οι διαδικασίες που κανείς δεν τόλμησε να αλλάξει.

Κάθε χρόνο, κάποιος υπόσχεται στον ασφαλιστικό κλάδο ότι βρίσκεται στα πρόθυρα μιας νέας εποχής αποδοτικότητας. Νέα τεχνολογία, νέες υποσχέσεις, ίδια ιστορία. Και όμως, αν αυτή η υποσχεμένη αποδοτικότητα ήταν πραγματική, γιατί δεν εμφανίζεται στα νούμερα;

Τα νούμερα δεν λένε ψέματα

Μια πρόσφατη ανάλυση της McKinsey για τα οικονομικά του κλάδου δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση. Η παραγωγικότητα εργασίας σε αποζημιώσεις, εξυπηρέτηση πελατών και έκδοση συμβολαίων έχει βελτιωθεί κατά 14% στις γενικές ασφαλίσεις και κατά 24% στις ασφαλίσεις ζωής. Ωστόσο, ο μέσος δείκτης εξόδων στις γενικές ασφαλίσεις παραμένει σταθερά μεταξύ 27% και 32% από το 2005 έως σήμερα, ουσιαστικά αμετάβλητος εδώ και δύο δεκαετίες, παρά τις τεχνολογικές βελτιώσεις.

Σε ένα ευρύτερο μέτρο κόστους, η McKinsey διαπίστωσε ότι οι δείκτες κόστους στον ασφαλιστικό κλάδο, μετρούμενοι ως SG&A σε σχέση με τα έσοδα, είναι 10% υψηλότεροι παγκοσμίως σε σύγκριση με το 2005.

Η παραγωγικότητα αυξήθηκε, αλλά το κόστος αυξήθηκε ακόμα περισσότερο.

Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία

Αυτή δεν είναι ιστορία αποτυχίας της τεχνολογίας. Είναι ιστορία τεχνολογίας που στοιβάχτηκε πάνω σε διαδικασίες που ποτέ δεν διορθώθηκαν ουσιαστικά. Κάθε νέο εργαλείο έκανε ένα υπάρχον βήμα πιο γρήγορο, αλλά κανείς δεν έθεσε το κρίσιμο ερώτημα: χρειάζεται καν αυτό το βήμα να υπάρχει με την τρέχουσα μορφή του;

Οι δαπάνες πληροφορικής, τα έξοδα συμμόρφωσης και η πολυπλοκότητα της ενσωμάτωσης σύγχρονων εργαλείων σε λειτουργικά μοντέλα δεκαετιών απορρόφησαν τα κέρδη πριν αυτά φτάσουν ποτέ στο αποτέλεσμα.

Η επιφυλακτικότητα της ηγεσίας απέναντι στην ΤΝ

Τα περισσότερα ηγετικά στελέχη του κλάδου είναι πολύ πιο επιφυλακτικά για τις επενδύσεις σε τεχνητή νοημοσύνη από ό,τι δείχνει η δημόσια επικοινωνία τους. Χρηματοδοτούνται πιλοτικά προγράμματα, ανακοινώνονται αποδείξεις ιδεών. Αλλά οι δομικές επενδύσεις, εκείνες που αλλάζουν πραγματικά τον τρόπο που λαμβάνεται μια αναδοχική απόφαση ή κατασκευάζεται μια τοποθέτηση, γίνονται με κλάσμα του αναμενόμενου ρυθμού.

Και η επιφυλακτικότητα αυτή είναι ορθολογική. Μια μεγάλη, δημόσια αποτυχία σε έναν κλάδο που βασίζεται στην εμπιστοσύνη και το κεφάλαιο έχει κόστος που ξεπερνά κατά πολύ τον ισολογισμό. Όμως, και η επιφυλακτικότητα έχει κόστος, και αυτό συχνά ξεχνιέται.

Η ταχύτητα δεν είναι το ζητούμενο

Εδώ βρίσκεται η ουσιαστική διάκριση που χάνεται συχνά στη συζήτηση: η ταχύτητα δεν ήταν ποτέ το πραγματικό έπαθλο. Αν πάρεις μια σπασμένη διαδικασία και την κάνεις πιο γρήγορη, απλώς φτάνεις πιο γρήγορα στο ίδιο περιορισμένο αποτέλεσμα. Αυτό έχει κάποια αξία, αλλά δεν είναι μετασχηματιστικό.

Το πραγματικό κλειδί είναι η εξάλειψη της τριβής που βρίσκεται κάτω από τη διαδικασία. Η επανεισαγωγή των ίδιων δεδομένων σε πέντε διαφορετικά συστήματα, η χειροκίνητη μορφοποίηση ενός εγγράφου που θα έπρεπε να είναι άμεσα χρησιμοποιήσιμο, και οι ώρες που ένας αναδόχος ξοδεύει στην κανονικοποίηση δεδομένων πριν μπορέσει καν να αξιολογήσει τον κίνδυνο που έχει μπροστά του.

Αν εξαλείψεις αυτή την τριβή, αντί να την παρακάμπτεις απλώς με μεγαλύτερη ταχύτητα, τότε συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Οι ανάδοχοι αποκτούν την ικανότητα να αξιολογούν περισσότερους κινδύνους στην αλυσίδα τους, όχι απλώς να επεξεργάζονται γρηγορότερα τους κινδύνους που ήδη χειρίζονταν. Αυτή δεν είναι ιστορία παραγωγικότητας, είναι ιστορία δυναμικότητας. Και μόνο αυτή η ιστορία μπορεί να μετακινήσει τους δείκτες.

Το ερώτημα που αξίζει να τεθεί

Την επόμενη φορά που ένας πάροχος τεχνολογίας θα σας πει ότι η στρατηγική του για την ΤΝ αποδίδει επειδή τα πράγματα γίνονται πιο γρήγορα, υπάρχει ένα μόνο ερώτημα που αξίζει να του απαντήσετε: μετακινούνται πραγματικά οι δείκτες;

Αν η απάντηση είναι όχι, η τριβή εξακολουθεί να είναι εκεί. Απλώς βρήκατε έναν πιο ακριβό τρόπο να συνυπάρχετε μαζί της.