Η πρώτη ασφάλιση ενός νέου: Τι χρειάζεται πραγματικά ένας 20χρονος;

Ακολουθήστε μας στο Linkedin και συνδεθείτε με άλλους επαγγελματίες του κλάδου

Στα 20, η ασφάλιση πιθανότατα δεν βρίσκεται ψηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων. Σπουδές, πρώτη δουλειά, ταξίδια, έξοδος, αυτοκίνητο και η προσπάθεια να σταθεί κανείς οικονομικά στα πόδια του μοιάζουν πολύ πιο σημαντικά.

Και η αλήθεια είναι ότι ένας νέος άνθρωπος δεν χρειάζεται απαραίτητα να ασφαλίσει τα πάντα.

Χρειάζεται, όμως, να καταλάβει ποιοι κίνδυνοι μπορούν πραγματικά να επηρεάσουν τη ζωή και τα οικονομικά του και ποια μορφή προστασίας έχει νόημα για τη δική του περίπτωση.

Για έναν 20χρονο στην Κύπρο, η «πρώτη ασφάλιση» δεν είναι ένα συγκεκριμένο ασφαλιστήριο. Είναι περισσότερο η αρχή μιας διαφορετικής αντίληψης γύρω από την οικονομική προστασία.

Η ασφάλιση δεν αφορά μόνο τους μεγαλύτερους

Ένας από τους πιο συνηθισμένους μύθους είναι ότι η ασφάλιση ζωής, υγείας ή προσωπικού ατυχήματος αφορά κυρίως ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας ή οικογένειες με παιδιά.

Στην πραγματικότητα, η ανάγκη για ασφάλιση εξαρτάται περισσότερο από την έκθεση σε κίνδυνο, τις οικονομικές υποχρεώσεις και τις ανάγκες του κάθε ανθρώπου παρά από την ηλικία του.

Ένας νέος που μένει με τους γονείς του και δεν έχει σημαντικές οικονομικές υποχρεώσεις βρίσκεται σε διαφορετική κατάσταση από έναν 25χρονο που ζει μόνος, εργάζεται ως αυτοεργοδοτούμενος, έχει δάνειο ή εξαρτάται αποκλειστικά από το δικό του εισόδημα.

Γι’ αυτό και δεν υπάρχει μια ενιαία «λίστα ασφαλειών» που να ταιριάζει σε όλους.

1. Ασφάλιση αυτοκινήτου: η πιο άμεση ανάγκη για έναν νέο οδηγό

Για έναν νέο που οδηγεί, η ασφάλιση αυτοκινήτου δεν είναι θέμα επιλογής.

Στην Κύπρο, η νομοθεσία προβλέπει υποχρέωση ασφάλισης έναντι ευθύνης προς τρίτους για τη χρήση μηχανοκίνητου οχήματος. Η συγκεκριμένη κάλυψη αφορά την ευθύνη του οδηγού/ιδιοκτήτη απέναντι σε τρίτους και δεν σημαίνει ότι κάθε ζημιά στο ίδιο το όχημα είναι ασφαλισμένη.

Αυτό είναι ένα σημείο που αρκετοί νέοι οδηγοί μπορεί να μην γνωρίζουν.

Η κάλυψη έναντι τρίτου δεν είναι το ίδιο με μια πιο εκτεταμένη κάλυψη του αυτοκινήτου. Ανάλογα με το ασφαλιστήριο, μπορούν να υπάρχουν διαφορετικές καλύψεις και εξαιρέσεις για ζημιές στο ίδιο το όχημα, κλοπή, πυρκαγιά ή άλλους κινδύνους.

Το σημαντικό είναι ο νέος οδηγός να γνωρίζει τι ακριβώς καλύπτει το συμβόλαιό του και τι όχι.

2. Υγεία: τι συμβαίνει όταν κάτι δεν πάει σύμφωνα με το σχέδιο;

Στα 20, η υγεία συχνά θεωρείται δεδομένη.

Ένας νέος μπορεί να σκέφτεται ότι επειδή είναι υγιής, δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθεί με την ασφάλιση υγείας.

Η ασφάλιση υγείας, όμως, δεν έχει να κάνει μόνο με το αν κάποιος είναι σήμερα υγιής. Έχει να κάνει με το πώς θέλει να αντιμετωπίσει οικονομικά και πρακτικά ένα ενδεχόμενο πρόβλημα υγείας στο μέλλον.

Στην Κύπρο υπάρχει το Γενικό Σύστημα Υγείας (ΓεΣΥ), το οποίο παρέχει πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας στους δικαιούχους του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε πιθανή ανάγκη ή κάθε επιλογή ιδιωτικής περίθαλψης αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο.

Ένας νέος που εξετάζει ιδιωτική ασφάλιση υγείας θα πρέπει επομένως να κατανοεί τι επιπλέον προστασία προσφέρει το συγκεκριμένο προϊόν σε σχέση με τις υφιστάμενες επιλογές υγειονομικής περίθαλψης.

Δεν έχει σημασία μόνο αν ένα ασφαλιστήριο λέει ότι «καλύπτει την υγεία». Σημασία έχουν οι καλύψεις, τα όρια, οι εξαιρέσεις, οι περίοδοι αναμονής και οι προϋποθέσεις του συμβολαίου.

3. Προσωπικό ατύχημα: ένας κίνδυνος που δεν έχει ηλικία

Ατυχήματα μπορούν να συμβούν σε οποιαδήποτε ηλικία.

Για έναν νέο που εργάζεται, σπουδάζει, ταξιδεύει ή αθλείται, μια κάλυψη προσωπικού ατυχήματος μπορεί, ανάλογα με το ασφαλιστήριο, να παρέχει οικονομική προστασία σε περίπτωση συγκεκριμένων συνεπειών ενός καλυπτόμενου ατυχήματος.

Εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή: η «ασφάλιση ατυχήματος» δεν σημαίνει ότι κάθε ατύχημα και κάθε συνέπεια καλύπτεται αυτόματα.

Οι καλύψεις εξαρτώνται από το ασφαλιστήριο και μπορεί να αφορούν συγκεκριμένα περιστατικά, όπως σωματική βλάβη, ανικανότητα ή άλλες προκαθορισμένες παροχές.

Για έναν νέο, το βασικό ερώτημα είναι απλό:

«Αν ένα απρόβλεπτο περιστατικό με κρατήσει εκτός εργασίας ή σπουδών, θα έχω οικονομικό δίχτυ ασφαλείας;»

4. Ασφάλιση ζωής: όχι απαραίτητα προτεραιότητα για όλους

Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη παρανόηση.

Ένας 20χρονος χωρίς παιδιά, δάνεια ή ανθρώπους που εξαρτώνται οικονομικά από αυτόν μπορεί να μην έχει την ίδια ανάγκη για ασφάλιση ζωής με έναν γονιό που είναι ο βασικός οικονομικός υποστηρικτής της οικογένειάς του.

Η ανάγκη για ασφάλιση ζωής συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με το ποιοι άνθρωποι εξαρτώνται οικονομικά από τον ασφαλισμένο και ποιες υποχρεώσεις θα παρέμεναν σε περίπτωση θανάτου του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ένας νέος δεν πρέπει ποτέ να εξετάσει μια τέτοια κάλυψη. Σημαίνει ότι θα πρέπει να αξιολογηθεί με βάση τη συγκεκριμένη οικονομική και οικογενειακή του κατάσταση.

Με άλλα λόγια, δεν αγοράζουμε μια ασφάλεια επειδή «είμαστε σε αυτή την ηλικία». Την εξετάζουμε επειδή υπάρχει ένας συγκεκριμένος κίνδυνος που θέλουμε να διαχειριστούμε.

5. Και αν ο νέος είναι αυτοεργοδοτούμενος;

Η εικόνα αλλάζει ακόμη περισσότερο όταν ένας νέος ξεκινά να εργάζεται ως freelancer ή αυτοεργοδοτούμενος.

Χωρίς έναν εργοδότη να παρέχει συγκεκριμένες παροχές ή προστασίες, ο ίδιος ο επαγγελματίας έχει μεγαλύτερη ευθύνη να εξετάσει τι θα συμβεί εάν δεν μπορεί προσωρινά να εργαστεί.

Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να έχει νόημα να εξετάσει καλύψεις που σχετίζονται με ατύχημα, ανικανότητα ή άλλους κινδύνους, ανάλογα πάντα με το επάγγελμα και τις πραγματικές του ανάγκες.

Για έναν freelancer, το ερώτημα δεν είναι μόνο «τι έχω να ασφαλίσω;».

Είναι και:

«Τι συμβαίνει στο εισόδημά μου αν δεν μπορώ να δουλέψω;»

6. Τι γίνεται με την ασφάλιση κατοικίας;

Ένας νέος που ζει με τους γονείς του πιθανότατα δεν χρειάζεται να σκεφτεί την ασφάλιση μιας ολόκληρης κατοικίας.

Η κατάσταση όμως αλλάζει όταν νοικιάζει ή αποκτά δικό του χώρο.

Σε ένα ενοικιαζόμενο σπίτι, για παράδειγμα, μπορεί να υπάρχει ενδιαφέρον για την προστασία του περιεχομένου που ανήκει στον ίδιο τον ενοικιαστή, ενώ παράλληλα υπάρχουν ζητήματα ευθύνης που μπορεί να πρέπει να εξεταστούν.

Και εδώ, όμως, η σωστή επιλογή εξαρτάται από το τι ακριβώς θέλει να προστατεύσει κάποιος και από τους όρους του ασφαλιστηρίου.

Το μεγαλύτερο λάθος: να αγοράσει κάποιος ασφάλιση χωρίς να καταλαβαίνει τι αγοράζει

Η πρώτη ασφάλιση ενός νέου δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκη.

Το σημαντικότερο είναι να μπορεί να απαντήσει σε μερικές βασικές ερωτήσεις:

Τι ακριβώς ασφαλίζω;

Ποιον οικονομικό κίνδυνο προσπαθώ να περιορίσω;

Τι καλύπτει το ασφαλιστήριο;

Τι εξαιρείται;

Ποια είναι τα όρια και οι προϋποθέσεις;

Τι υποχρεώσεις έχω ως ασφαλισμένος;

Αυτές οι ερωτήσεις είναι συχνά πιο σημαντικές από το να αναζητήσει κάποιος απλώς «τη φθηνότερη ασφάλεια».

Η ασφάλιση στα 20 δεν είναι θέμα φόβου. Είναι θέμα προνοητικότητας.

Η ενηλικίωση συνοδεύεται από περισσότερη ανεξαρτησία αλλά και περισσότερη ευθύνη.

Η πρώτη δουλειά, το πρώτο αυτοκίνητο, το πρώτο σπίτι, η αυτοεργοδότηση ή μια νέα οικογενειακή κατάσταση αλλάζουν σταδιακά και τους κινδύνους που αντιμετωπίζει κάποιος.

Γι’ αυτό η ασφαλιστική προστασία ενός νέου δεν χρειάζεται να ξεκινά από μια μεγάλη λίστα προϊόντων.

Μπορεί να ξεκινά από μια απλή συνήθεια:

να γνωρίζει τι μπορεί να πάει στραβά και να αποφασίζει συνειδητά ποιον κίνδυνο θέλει και μπορεί να μεταφέρει σε μια ασφαλιστική εταιρεία.

Γιατί η σωστή ασφάλιση δεν είναι αυτή που έχει ο περισσότερος κόσμος. Είναι αυτή που ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες του κάθε ανθρώπου, στη συγκεκριμένη φάση της ζωής του.